Funkcja szybkiego ładowania kabla USB opiera się w dużej mierze na standardzie USB Power Delivery (PD). Ten standard pozwala na dwukierunkową komunikację między urządzeniem a adapterem mocy, aby można było negocjować i dostarczyć wyższą moc wyjściową. Aby obsługiwać szybkie ładowanie, urządzenie musi mieć obsługę PD i użyć ładowarki obsługującej PD. Ponadto niektóre urządzenia mogą również obsługiwać inne protokoły szybkiego ładowania, takie jak Qualcomm Quick Charge lub protokoły kompatybilne z USB-PD.
Wpływ dłuższych kabli USB na prędkość ładowania zależy od ich jakości i specyfikacji. Standardowe kable USB 2.0 mają maksymalną długość 5 metrów, podczas gdy kable USB 3.0 mają maksymalną długość 3 metrów. W idealnych warunkach IE bez spadku napięcia i strat rezystancyjnych, krótsze kable zwykle przekazują moc bardziej wydajnie. W praktyce, wraz ze wzrostem długości kabla, prąd przechodzący przez kabel napotyka większą opór, powodując przekształcenie części mocy na ciepło, co zmniejsza ilość mocy, która faktycznie dociera do urządzenia. Zjawisko to znane jest jako „efekt prawa Ohma”.
W praktyce jednak nowoczesne ładowarki często zawierają technikę zwaną „kompensacją kablową” lub „dynamiczną regulację napięcia”, aby zminimalizować skutki spadków napięcia spowodowanych długimi kablami. Oznacza to, że nawet przy dłuższych kablach ładowarka utrzymuje wyższe napięcie wyjściowe, a zatem szybszą szybkość ładowania. Nie oznacza to jednak, że długość kabla można rozszerzyć w nieskończoność bez wpływu na prędkość ładowania, ponieważ ostatecznym czynnikiem ograniczającym jest możliwość wyjściowej ładowarki i charakterystyka elektryczna samego kabla.
Krótko mówiąc, aby zrealizować szybkie ładowanie, nie tylko potrzebujesz urządzenia i ładowarki, które obsługują funkcję szybkiego ładowania, ale także potrzebujesz odpowiedniego kabla. Podczas gdy dłuższe kable mogą nieznacznie zmniejszyć prędkości ładowania, nowoczesna technologia znacznie złagodziła ten efekt.